fragmenty zaczerpnięte z "Historia Filozofii Starożytnej" tom IV, Giovanni Reale
Wyd. KUL, 1999, str. 629.
w przekładzie Edwarda Iwo Zielińskiego
Didaskalikos, XXVI,1
"Jeżeli istnieje coś, co zależy od nas i nie ma nad sobą pana, to czymś takim jest cnota (gdyby bowiem pochodziła od natury czy jakiegoś boskiego przeznaczenia, nie należałoby chwalić człowieka moralnie dobrego).
Cnota jest dobrowolna i polega na gorącym, szlachetnym i trwałym usposobieniu. Z faktu że cnota jest dobrowolna, wynika niedobrowolność wady.
Któż bowiem chciałby dobrowolnie mieć w najpiękniejszej i najcenniejszej części siebie samego najgorsze zło ? Jeżeli bowiem ktoś pragnie zła, to przede wszystkim czyni to , uważając, że pragnie dobra, a nie zła. J jeżeli ktoś ucieka się do zła, to jego zamiar uniknięcia zła większego poprzez wybór zła mniejszego jest wynikiem całkowitego błędu, i w ten sposób opowiedzenie się za złem okazuje się niedobrowolne.
Nie jest bowiem możliwe, aby ktoś pragnął zła dla samego zła, a nie w nadziei zdobycia dobra lub z obawy przed większym złem."
Didaskalikos, XXVII,5
"Kto posiada wiedzę, o której powiedzieliśmy, jest najszczęśliwszy,
i to nie ze względu na honory, które otrzyma dlatego, że jest taki, ani ze względu na nagrody, lecz także, gdyby musiał pozostać nikomu nieznany i gdyby przytrafiło mu się to, co nazywane jest złem, jak na przykład utrata wszelkich praw, wygnanie, śmierć.
Ten natomiast, kto nie ma tej wiedzy, a posiada wszystko, co jest uważane za dobra, jak bogactwo, władzę królewską, zdrowie ciała, tężyznę, urodę, bynajmniej nie jest bardziej szczęśliwy."